Harry Burton, Howard Carter z najgłębszą trumną Tutanchamona, 1922 (Archiwum Tutanchamona, Griffith Institute, University of Oxford) prawie stracił na znaczeniu dla historii Tutanchamon miał dopiero dziewięć lat, kiedy został królem Egiptu w XVIII dynastii nowego królestwa (ok. 1332-1323 p. n. e.)., Jego historia przepadłaby na rzecz historii, gdyby nie odkrycie jego grobowca w 1922 roku przez archeologa Howarda Cartera w Dolinie Królów. Jego prawie nienaruszony grób przechowywał bogactwo przedmiotów, które dają nam unikalny wgląd w ten okres historii starożytnego Egiptu., Mapa starożytnego Egiptu (zmodyfikowana) (oryginalny obraz: Jeff Dahl) Tutanchamon rządził po epoce Amarneńskiej, kiedy Faraon Echnaton, prawdopodobny ojciec Tutanchamona, zwrócił religijną uwagę królestwa na kult boga disc. Echnaten przeniósł swoją stolicę do miejsca Achetaten (znanego również jako Amarna), w środkowym Egipcie—z dala od poprzedniej stolicy faraona., Po śmierci Echnatona i rządach krótkotrwałego faraona, Smenkhkare, Tutanchamon przeniósł centrum kultu kraju z powrotem do boga Amona i zwrócił centrum religijne z powrotem do Teb. Tutanchamon ożenił się ze swoją przyrodnią siostrą Anchesenamun, ale nie doczekali się potomka. Pozostawiło to niejasną linię sukcesji. Tutanchamon zmarł w młodym wieku osiemnastu lat, prowadząc wielu uczonych do spekulacji na temat sposobu jego śmierci-wypadku rydwanu, morderstwa przez uderzenie w głowę, a nawet ataku hipopotama! Odpowiedź jest wciąż niejasna., Znacznie starszy doradca Tutanchamona (i możliwy przyrodni dziadek), Ay, ożenił się z owdowiałą Anchesenamun i został faraonem. Grobowiec Dolina Królów, Egipt (fot. Troels Myrup, CC BY-NC-ND na początku XX wieku Howard Carter, Brytyjski egiptolog, odkopywany przez wiele lat w Dolinie Królewski położony na zachodnim brzegu starożytnego miasta Teby., Zabrakło mu pieniędzy na wsparcie wykopalisk archeologicznych, gdy poprosił o finansowanie na kolejny sezon od swojego sponsora finansowego, piątego hrabiego Carnarvon. Lord Carnarvon przyznał mu jeszcze jeden rok—i jaki to był rok!w 1922 roku Lord Carnarvon wraz z Carnarvonem udał się do grobowca, gdzie w 1922 roku spotkał się z Carnarvonem., 1922) na początku listopada 1922 roku Carter wszedł na pierwszy z dwunastu stopni wejścia, które prowadziły do grobu Tutanchamona., Szybko odzyskał schody i wysłał telegram do Carnarvon w Anglii, aby mogli razem otworzyć grób. Carnarvon natychmiast wyruszył do Egiptu i 26 listopada 1922 dziurę w wejściu do przedsionka, aby zajrzeć do środka. Carter stwierdza: na początku nic nie widziałem, gorące powietrze wydostające się z komory powodowało migotanie płomienia świecy, ale wkrótce, gdy moje oczy przyzwyczaiły się do świateł, szczegóły wnętrza pokoju powoli wyłaniały się z mgły, dziwnych zwierząt, posągów i złota –wszędzie błysk złota., Harry Burton, Widok wnętrza grobowca, 1922 (Archiwum Tutanchamona, Instytut Griffitha, Uniwersytet Oksfordzki) zadanie skatalogowania znalezisk było ogromnym przedsięwzięciem dla drużynowo Carter spędził dekadę na systematycznym rejestrowaniu znalezisk i ich fotografowaniu., Howard Carter, rysunek grobowca Tutanchamona (Archiwum Tutanchamona, Instytut Griffith, Uniwersytet Oksfordzki) najskrytsza trumna sarkofag Tutanchamona (kamienny Pojemnik przypominający pudełko) trzymał nie jeden, ale trzy trumny, w których można trzymać ciało króla. Zewnętrzne dwie trumny zostały wykonane z drewna i pokryte złotem wraz z wieloma półszlachetnymi kamieniami, takimi jak lapis lazuli i turkus. Wewnętrzna trumna została jednak wykonana z litego złota., Kiedy Howard Carter po raz pierwszy natknął się na tę trumnę, nie był to błyszczący złoty obraz, który widzimy dziś w Muzeum Egipskim(poniżej). W swoich notatkach wykopaliskowych Carter stwierdza, że był ” pokryty grubą czarną warstwą przypominającą smołę, która rozciągała się od rąk w dół do kostek (górny obraz). Był to oczywiście płyn namaszczający, który został wylany na trumnę podczas ceremonii pogrzebowej i w dużej ilości (jakieś dwa wiadra pełne).” grobowiec Tutanchamona, najbardziej wewnętrzna trumna, nowe królestwo, XVIII Dynastia, ok. 1323 p. n. e.,, złoto z inkrustacją z emalii i półszlachetnych kamieni (Muzeum Egipskie, Kair) egipski oszust i kolba (obraz: Jeff Dahl) obraz faraona jest obraz Boga. Uważano, że bogowie mają skórę ze złota, kości ze srebra i włosy lapis lazuli—tak więc król jest ukazany tutaj w swojej boskiej formie w zaświatach. Posiada krąg i trzepot, symbole prawa króla do rządzenia. Boginie Nekhbet (sęp) i Wadjet (Kobra), inkrustowane półszlachetnymi kamieniami, rozciągają skrzydła na jego tułowiu., Pod tymi boginiami są jeszcze dwie—Isis i Nephthys—wyryte w złotej pokrywie. Maska śmierci Tutanchamona Maska śmierci (powyżej) jest uważana za jedno z arcydzieł sztuki egipskiej. Pierwotnie spoczywał on bezpośrednio na ramionach mumii wewnątrz najskrytszej złotej trumny. Jest on zbudowany z dwóch arkuszy złota, które zostały młotkowane razem i waży funtów ( kg)., Tutanchamon jest przedstawiony w pasiastym nakryciu głowy nemes (pasiastym nakryciu głowy zwykle noszonym przez faraonów w starożytnym Egipcie) z boginiami Nekhbet i Wadjet przedstawionymi ponownie chroniącymi jego czoło. Nosi również fałszywą brodę, która dodatkowo łączy go z wizerunkiem boga, jak z wewnętrzną trumną. Nosi szeroki kołnierz, który kończy się końcówkami w kształcie głów Sokołów. Tył maski jest pokryty zaklęciem 151b z Księgi Umarłych, które Egipcjanie używali jako mapy drogowej dla zaświatów., To szczególne zaklęcie chroni różne kończyny Tutanchamona, gdy przenosi się on do podziemi. Howard Carter and A. C. Mace, the Tomb of Tut-ankh-amen (New York City: Cooper Square Publishers. 1933), (vol. 1) s. 95-96. N. Reeves, The Complete Tutankhamun (London: Thames and Hudson, 1990), s. 108-109., dodatkowe zasoby: cyfrowe archiwum wykopalisk grobowca Tutanchamona Instytutu Griffina—zawiera wszystkie odręczne notatki Cartera, plany i fotografie projekt mapowania Theban pogrzeb Tutanchamona na osi czasu Heilbrunn Metropolitan Museum of Art Howard Carter i Arthur C. Mace, Grobowiec I-III (London: Cassell and Company) 1923-1933. Carl Nicholas Reeves, The Complete Tutankhamun: THE King, the Tomb, The Royal Treasure (London: Thames and Hudson, 1990).